Maak van een uitvaart iets moois

Geplaatst op

Er zijn weinig dingen zo zwaar als een dierbare voor altijd verliezen. De reden dat rouwen zo pijnlijk is, is omdat we het voor onszelf niet kunnen verantwoorden. De dood is namelijk nog altijd het enige wat we als mensen nooit zullen begrijpen of bewust ervaren, zelfs met de allerbeste en meest ontwikkelde wetenschap. Doordat je er niks van begrijpt blijft je hoofd maar malen, over wat iemand gevoeld meot hebben, waar ze nu zijn. Naast de onwetendheid over de dood en de gevoelens van je dierbare zelf komt daarbij ook nog eens de onzekerheid over je eigen leven bij kijken. Hoe moet je nu verder? Hoe ziet een wereld eruit zonder diegene? Onzekerheid is wat een mens het meeste stress geeft – om van het immense verdriet nog maar niet te spreken. Maar juist omdat we zo weinig van de dood begrijpen gaan we al snel in overlevingsstand, waardoor we erachter komen hoe sterk we eigenlijk zijn. We gaan omdat we niet anders kunnen zoeken naar de mooie kanten van dingen. En juist dat is wat ons uiteindelijk doet realiseren dat de dood wellicht nog niet zo erg is; als het tijd is, is het tijd. En voor nabestaanden is het enige wat je kunt doen… het de tijd geven. En er voor nu, hoe moeilijk ook, het mooiste van maken. 

De uitvaart

Een uitvaartceremonie is eigenlijk bijna altijd belangrijker voor de nabestaanden dan voor degene die is overleden. Je kunt uiteraard iemands wensen eren, wat iets heel moois is, maar zij zullen er zelf niet van kunnen genieten. Juist de nabestaanden houden hier een gevoel van vrede aan over; een proces met een duidelijke afsluiting, iets wat het leven van die dierbare misschien wel nooit bood. Dit keer heb je wel zelf de controle over het begin en het einde en alle stappen tussendoor. Je kunt daarom van een uitvaart iets heel moois maken. 

De as

Hoewel een begrafenis in zijn traditionaliteit enorm mooi kan zijn, terug gaan naar de aarde waar we allemaal ook ooit uit voortgekomen zijn, is de crematie populairder dan ooit. Dit omdat het de nabestaanden meer biedt; de uitvaart is de afsluiting, maar je wil toch altijd iets hebben om op terug te vallen. En een begraafplaats voelt vaak toch niet zo vredig als je wellicht hoopt. Doordat je na een crematie toch een deel van iemand overhoudt, kan het voelen alsof je nog een deel van hen bij je draagt. In een as sieraad bijvoorbeeld, of je laat ze als een engel over je uitkijken vanuit een urn bovenop de kast.